El Patron @round The World - Part I: Balkans

On the road to Peja

2011-01-28T19:25:24+01:00

WAT STINKT ER HIER?

2011-01-16T10:17:54+01:00

Hi Bloggers,

Deze foto is getrokken tijdens de verkiezingscampagne. Je hoort me absoluut niet zeggen dat er hier een verdacht geurtje hing aan de verkiezingen. Misschien was het wel de vuilniscontainer die zo stonk!

Tot blogs!

El Patron

STROMEND WATER

2011-01-12T08:34:09+01:00

Hi Bloggers,

Toegegeven, Dardania is zeker niet de meeste exclusieve en mooiste wijk van Prishtina, maar alles heeft zo zijn voor- en nadelen.

Maar het waren vooral de voordelen die me hadden overtuigd om me hier te nestelen.

Je hebt geen last van politie, want die hebben schrik om hier te patrouilleren.

Je hebt een prachtig zicht op Thermokos en weet dus precies wanneer de rest van Prishtina hun centrale verwarming werkt (zie foto). Ons gebouw mocht tijdelijk niet meegenieten van die centrale verwarming tot dat de openstaande rekening van 167.859 € betaald is.

Maar het grootste voordeel was ongetwijfeld dat we 24/7 stromend water hadden. Toegegeven, normaal verwacht je dat stromend water door de kraan komt en niet via de muren, maar dat zijn details voor muggenzifters, pessimisten en narcisten.

Tot blogs!

El Patron

PRISHTINA MAHALLA

2011-01-11T11:31:15+01:00

Hi Bloggers,
Nicodemus zijn boekhouding klopt volledig: El Patron is een voorbeeldige jongen en voorbeeldige jongens worden beloond door Sinterklaas.
Op 6 December 2010 mocht El Patron voor de 4de en goede keer weer aan de slag in Kosovo. Normaal wordt men de eerste week ondergebracht in de betere hotels van Prishtina, maar El Patron had zin om zich direct te installeren en had al een appartementje geregeld enkele dagen voor zijn aankomst in Prishtina. Destination: Dardania, Prishtina. En van op El Patron’s penthouse had hij een mooi overzicht wat er zich afspeelde in de Mahalla (lees: Da Hood) van Prishtina.
Tot blogs!
El Patron

DOSSIER K

2011-01-10T21:33:43+01:00

Hi Bloggers,

De laatste keer dat El Patron Zllakuqan heeft bezocht, is 2 jaar geleden. In December 2008 was de crew van Jan Verheyen op zoek naar locaties voor de verfilming van Dossier K (Jef Geeraerts) en El Patron is toen in de schaarse katholieke bergdorpjes in de buurt van Klina en Gjakova op zoek gegaan naar mogelijke lokaties. De crew heeft Kosovo nadien zelf ook bezocht. Uiteindelijk werd er besloten om niet in Kosovo te filmen, maar de naam van het dorpje Zllakuqan viel wel in de aarde bij de filmmakers. De naam werd dan ook gebruikt in Dossier K als het dorpje in Albanië vanwaar Nazim Tahir (gespeeld door Blerim Destani) zijn familie achterlaat om de moord op zijn vader te wreken volgens de tradities en de wetten van de Kanun.

Ondertussen is Dossier K een van de weinige niet-Engelstalige films die in de Kosovaarse videotheken vlot over de toonbank gaat.

Tot blogs!

El Patron

HAPPY NEW YEAR

2011-01-09T21:38:34+01:00

Hi Bloggers,

El Patron is na een onderbreking van 8 maanden terug aan de slag in Kosovo en over de woelige start van dit nieuwe Balkan avontuur leest u meer binnen enkele dagen.

Eerste en vooral wil ik via deze weg iedereen een zalige kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar wensen. Alles wat wenselijk is en vooral een goede gezondheid voor u en uw familie.

Deze foto is getrokken in Zllakuqan, een katholiek dorpje tussen Klina en Istog.

Tot blogs!

El Patron

Brezovica

2010-12-04T22:54:25+01:00

Hi Bloggers,

Koning Winter is in Europa en dat zorgt af en toe voor mooie beelden.

Tot Blogs,

El Patron

Esma Redzepova: Queen of the Gypsies

2010-12-03T18:00:00+01:00

Hi Bloggers,

Esma Redzepova was born in Skopje (Macedonia) in 1943 to a Rom-Jewish family. She was the first Balkan performer to make Romani music popular with non-Rom in the early 1960’s.

In 1957, age 14, she was personally invited to sing at a school talent contest for Radio Skopje. This concert proved to be the start of her career. National band leader and future husband Stevo Teodosievski invited her on his tour. Since then, Esma has toured more than 4 decades with Ensemble Teodosievski, performing in excess 8000 concerts, among which 2000 humanitarian, in over 30 countries. She recorded 20 albums, 108 singles and 6 movies.

Esma’s career is a never-ending unusual narrative of life among the sometimes 400 concerts a year, countless humanitarian concerts and actions. But above all she and her late husband adopted 47 boys and educated them in music and cultural traditions. For her charity and her work with refugees and underprivileged Roma she was nominated for the Nobel Price for Peace in 2003.

Her best known single is ‘Caje Shukarije’ (listen to the video). The song became also popular in West-Europe by the cover of Goran Bregovic and Esma’s version was used (without her permission) on the soundtrack for the 2006 Borat movie.

El Patron

Come Back

2010-12-02T14:59:59+01:00

Hi Bloggers,

Het heeft misschien wat langer geduurd dan verwacht, maar mijn blog is terug actief.

Vanaf nu kan je dus weer regelmatig lezen over het reilen en zeilen van El Patron in de Balkan.

Tot blogs!

El Patron

Gaat El Patron terug naar de Balkan?

2010-10-20T19:36:09+02:00

Hi Bloggers,

Sinds El Patron van de Balkan naar België is teruggekeerd, zijn het aantal asielvragen uit Kosovo, Servië en Macedonië aanzienlijk gestegen in ons land. Enkel in de maanden juli en augustus waren er al meer dan 1300 mensen uit de Balkan die in België arriveerden en deze maand worden er nog eens 500 verwacht.

Terwijl men in landen als Oostenrijk, Duitsland en Frankrijk ‘en masse’ mensen terugstuurt naar Kosovo, Macedonië en Roemenië, hebben economische asielzoekers hun routes aangepast en trekken ze allen naar het soepele België.

Melchior Wathelet, ontslagnemend staatssecretaris voor Asiel en Migratie, is momenteel op bezoek in Servië, Macedonië en Kosovo om de mensen af te raden om asiel aan te vragen in ons land. De ontradingscampagne zal zonder twijfel efficiënt zijn; het kopstuk van de CdH heeft zelfs gedreigd El Patron terug te sturen naar de Balkan.

Ik zal mijn valiezen alvast maar beginnen pakken, zeker!

Tot blogs!

El Patron

PIET HUYSENTRUYT IN DE BALKAN

2010-02-24T09:41:27+01:00

Hi Bloggers,

Carrefour gaat samen met hun partner Marinopoulos uitbreiden naar de Balkan.

Er zijn plannen om supermarkten te openen in Kroatië, Slovenië, Servië, Montenegro, Albanië, Bulgarije en Macedonië. Het zou dus best kunnen dat je binnenkort Piet Huysentruyt’s Mix Mediterranee kan kopen in de Balkan.

Wie durft nog beweren dat de landen in de Balkan niet klaar zijn voor de Europese Unie?

Tot blogs!

El Patron

SARAJEVO BY DINO MERLIN

2010-02-23T00:40:27+01:00

Hi Bloggers,

Sarayevo güzel sehir
Sensin benim ben senin
U tebi su i kad nisu tvoji sinovi
Ve seninleyim

Tot blogs!

El Patron

CHEMICAL BROTHERS IN KOSOVO

2010-02-20T22:39:46+01:00

Hi Bloggers,

Ik geef toe, het is voor de meeste mensen nog de ver van mijn bed show, maar de Chemical Brothers komen naar Kosovo.

‘Prizreni Zemra Ime’ (Prizren Mijn Hart) is de naam van het festival dat deze zomer tienduizenden mensen naar de mooiste stad van Kosovo zal lokken. Naast talrijke lezingen, sportactiviteiten (rafting, etc.), rock concerten en kunsttentoonstellingen zal de apotheose zonder twijfel de performance van de Chemical Brothers worden. De datum is nog niet bevestigd, maar vink vrijdag 23 juli 2010 maar al aan in uw agenda.

Om nu al een beetje in de sfeer te komen een clip van enkele jaren geleden van de Chemical Brothers met gastzanger Kamaal Ibn John Fareed, beter bekend als Q-Tip van de Amerikaanse hip hop band A Tribe Called Quest.

Tot blogs!

El Patron

SOLUTIONS FOR BALKANS AND IRAQ

2010-02-19T18:42:39+01:00

Hi Bloggers,

You want to know how the wars in Iraq and the Balkans could have been avoided.

Watch the video!

Wil je weten hoe de oorlog in Irak en de Balkan vermeden had kunnen worden.

Bekijk deze video!

Tot blogs!

El Patron

RACHID TAHA

2010-02-14T18:33:45+01:00

Hi Bloggers,

Eergisteren speelde Rachid Taha in de Ancienne Belgique in Brussel. Ondergetekende is nog steeds onder de indruk en wil via zijn blog Rachid wat meer bekendheid geven, want blijkbaar is de Algerijnse rocker nog niet zo bekend bij het grote publiek.

Een citaat in het Engels van op MySpace geeft al een eerste indruk, binnenkort meer.

On this his 8th studio album Rachid Taha’s “Bonjour” is no ordinary greeting. It is not the standard “bonjour” uttered reflexively in the street or on the telephone, but a more generous one reflecting Rachid’s nature. Rachid has been offering to get acquainted for nearly 30 years now. For all that time, his music has been saying “bonjour”, “bongiorno”, “hola”, “hello”, “as salaamu alaikum” and “guten tag”, greeting others with tireless, friendly enthusiasm. Already on the Made In Medina album in 2000, he sang “Come on over!”(Garab). On this record recorded in Paris and New York, he continues with “Come here” (Agi), “Hi” (Sélu) and above all “I love you” (Mon Amour - My Love). After asking “Where are you going?” (Ya Rayah), he adds “Where are you from?” (Mine Jaï), not out of any suspicion, but because he sees in other people that part of himself where shared dreams and desires are reflected. Since the 80s, Rachid has been consolidating his musical world on the basis of the exchange, movement and circulation of people, ideas, cultures and sounds. From rai to rock and electro to song, his landscape has continued to broaden. Now, on this new album, it forms an expanding, increasingly fertile, fresh-flowing confluent where he invites his listeners to take part in unforgettable festivities. This structured, appealing, open attitude has won him international recognition. Damon Albarn invited him to join his Africa Express project, ex-Led Zeppelin singer Robert Plant has cited him as an example and he is admired by U2 and Coldplay producer Brian Eno, who is now a friend (the two have given concerts in St. Petersburg and Sydney). Over the last few years, singer without borders Rachid Taha has appeared in Russia, Australia, Brazil, Hungary, Vietnam and Mexico, not to mention his native Algeria, adoptive country France, and the United States, land of influences, where he recorded this new album. “I wanted to change my way of doing things,” admits Rachid, who has also changed his headgear. Goodbye beret and porkpie hat, hello Stetson. Like J.R. in Dallas? “No, like John Wayne in Rio Bravo!” he insists, ever a stickler for the proper reference. This time, he has headed out West. Initially, he worked on demos at home near Paris. Then he carried on writing the 10 new songs with Gaëtan Roussel, Louise Attaque singer and personal friend. “My albums have always been partnerships. Before, it was with Steve Hillage. We worked together for a long time. With Gaëtan, everything fell into place almost immediately and the record was the fastest I’ve made in my career.” You draw faster in a Stetson, one might say! The second phase was in New York, where Mark Plati, an Italian-American producer who has worked with many great names (David Bowie, The Cure, Alain Bashung, the Rita Mitsouko and Louise Attaque) welcomed him to his studio, Alice’s Restaurant. The Big Apple felt both familiar and new to Rachid, conducive to the perfect state of mind for a project of this kind. The America Rachid loves is an idiosyncratic one, gleaned from John Ford westerns, Johnny Cash’s country music and Elvis Presley’s rock ’n’ roll. Yet it is also that nerve centre that transforms and returns the raw material supplied by its immigrants. A metalworker’s son, once fascinated by his uncle’s ranch in the Oran region, that Algerian Far West where he was born at the end of the 50s and spent part of his childhood, before being hauled around from Alsace to the Vosges to the suburbs of Lyon, Rachid inevitably feels at home there. On Ha baby, where phonetics flirts with semantics (“Habibi” means “my love” in Arabic), Rachid has achieved a perfect blend of country and Alger-style chaâbi popular music. This mixture of Kenny Rodgers and Farid El Atrache is a love song and jewel among others, with Hakim Hamadouche’s Arab lute twinned with Marc Copely’s National guitar to produce a set of finery Rachid offers to his beloved. The album, which begins with a vibrant Je t’aime (I love you) and ends on the tender, disarming Viens (Agi) (Come), is very much a declaration of love addressed to his partner, life and difference. Love might seem a very commonplace subject, but sung from the heart, it can brighten any tune. Rachid understands this. He appreciates both the romantic Elvis of Now or Never or Love Me Tender, and the often scorned classics of French vintage pop. 23 years after his take on Charles Trenet’s Douce France (Sweet France) with his band Carte de Séjour, he brings us Bonjour (Hello) sung in Arabic and French with Gaëtan Roussel, a wonderful tribute to the French popular genre at its most sincere. This delicious exercise, which joins the naïve world of Amelie to the oriental ritornellos of Egyptian singer Abdel Alim Hafez, brings the simple greeting back into fashion, managing to raise a smile and even (why not?) a little optimism. Yet such lightness of tone is in no way symptomatic of an early form of vacuous amnesia in the singer. A famously sensitive and committed artist, Rachid has experienced too many personal and collective rifts to turn his back on the pain of exile, reawakened here with This is an Arabian song, where his friend Bruno Maman (an Algerian brother from Constantine) repeats “n’oublie jamais” (never forget) over a rock guitar backing. Elsewhere, Rachid reflects on the fraternal bond between Jews and Arabs, continually buried under successive layers of hatred and suffering (Mabrouk aalik). We can safely say that obscurantism will never be welcome at his table: on Sélu, he invites only purveyors of light - Averroès, Naghib Mahfouz, Camaron, Frantz Fanon, Lili Boniche and Youssef Chahine - rewarding each one of them with a vibrant flamenco greeting. This has always been the way on Rachid’s albums. There is a time for love and a time for thought; a time for dreams and a time for memories. Then there is obviously a time for dancing, with the uncompromising Mindjey, a hip-hop/jeel-music hybrid whose electro programming (by his son Lyes) forms a stunning alloy when brought into contact with a bewitching oriental scale. In this sound environment where all cultures finally meet and exchange greetings, Rachid Taha is reconciled with his different selves. He has often wondered, “Am I Oriental or disoriented?” Here he provides the irrefutable answer: a record that bridges two cultures.

Tot blogs!

El Patron

BRUILOFT DER ZEVEN ZIGEUNERS

2010-01-31T20:03:29+01:00

Hi Bloggers,

Vorige zomer was ik verscheidene malen in Ohrid (Macedonië). Vlakbij ons hotel zag ik toen een monument ter ere van A. Den Doolaard. Niet echt een veel voorkomende naam in de Balkan en ik had toen al een zwaar vermoeden dat het hier ging om een Nederlander.

Ik geef toe dat ik nog nooit van deze gast gehoord had. Aangezien ik niet ben afgestudeerd met een Masters in Nederlandse Literatuur en ik voorheen de voorkeur gaf aan ‘De Avonturen van Kuifje’ kunnen jullie mij dit wel vergeven.

Ondertussen heb ik een beetje gegoogled en heb ik vernomen dat A. Den Doolaard nog voor mij verliefd werd op de Balkan. De Nederlandse schrijver heeft een aantal jaren van zijn leven doorgebracht in het voormalige Joegoslavië. In 1939 verscheen zijn boek ‘De bruiloft der zeven zigeuners’, een boek dat er voor zorgde dat er een enorme belangstelling ontstond voor Ohrid in de lage landen. Jaarlijks bezochten toen 50.000 Nederlanders dit prachtige stadje in het Zuidoosten van de Balkan. En ik die dacht dat deze parel van de Balkan onontgonnen terrein was.

Ik ben ondertussen wel benieuwd naar die roman van A. Den Doolaard. Is er iemand die deze roman ooit gelezen heeft of weet waar ik die kan vinden?

Tot blogs!

El Patron

TIRANA YEAR ZERO

2010-01-28T22:46:16+01:00

Hi Bloggers,

Blijkbaar konden de bunkers ook getransporteerd worden door een vrachtwagen. Dat mocht ik enkele jaren geleden ervaren toen ik de prachtige Albanese film ‘Tirana Year Zero’ (Franse en Belgische coproducties) te zien kreeg.

De film vertelt het verhaal van een jong koppel in het postcommunistische Albanië, in een tijdperk dat Albanezen het land ontvluchten voor een beter leven. Ontzettend grappige en vrij obscure film die enkele prijzen in de wacht sleepten, waaronder onder andere de SACD-prijs in België.

Tot blogs!

El Patron